Just a perfect day!

Met wakker worden vanmorgen merkte ik al dat het weer anders was dan de dagen ervoor, tijdens mijn ontbijt (Jos en Ron zitten al wat beter in de timezone dan ik) viel er dan ook een licht buitje van 15 minuten. Gelukkig ben ik hier mee bekend en weet ik dat het na die 15 minuten weer droog is en de zon gaat schijnen dus er was geen regenstress voor mij.

Rond een uurtje of 10 verschijnt de pool guy, helaas nu ook weer geen prototype pool guy (eerder een pool grandpa) maar een vriendelijke man. Tijdens zijn schoonmaakactiviteiten valt er weer een pittige regenbui dus hij komt even bij ons schuilen op de veranda. Hij heeft 10 jaar geleden zijn eigenbedrijf verkocht en besloot 7 jaar geleden na een bezoek aan Bonaire dat hij hier wel wilde gaan wonen. Nog voor hij naar Bonaire kwam had hij al een baantje als pool guy gevonden en nu kan hij dus naast het onderhoud en plaatsen van zwembaden ook zijn andere hobby uitoefenen duiken!

Helaas niet dit (we blijven dromen en hopen).

Maar meer dit.

Nadat onze pool guy klaar was zijn we de jacht voor een snorkelmasker begonnen, omdat we ook nog bij onze management company langs moesten om een klein mankement door te geven en af te spreken dat wij op onze vertrekdag rond half 9 de sleutel komen inleveren hebben we deze twee actiepunten maar gecombineerd.


Tegenover de management company was een dive shop dus daar zijn we naar binnen gegaan, de man stond alleen en had blijkbaar een hele grote (goed geld bestedende groep), ik werd dan ook binnen 5 minuten tussendoor geholpen. Hier werd heel anders omgegaan met het kijken naar het masker, bij de shop gisteren moest het masker op het gezicht blijven zitten met inademen en er aan trekken (bleven geen van alle zitten). Deze man keek anders die keek hoe het om mijn gezicht sloot en ook hier moest ik in ademen maar geen getrek, gesjor of andere activiteiten aan het masker. Hij had het masker ok bevonden, dus ik ga er vanuit dat ik niet verzuip, het masker volloopt met water of iets wat daar op lijkt.


We rijden nog even door voor wat kleine boodschappen bij Bonaire Warehouse (de Jumbo) en toeren via de Kaya Grandi, waar we nog even een fotostop maken, langzaam weer terug naar de villa.

Op de veranda genieten we van een boterhammetje en lezen en relaxen wat. Rond 14.00 uur gaan we op zoek naar een andere snorkelplek dan waar Jos en Ron gisteren waren geweest en we besluiten Andreas I te proberen de plek is snel gevonden en ziet er prima uit qua omgeving (er is zelfs een stukje schaduw waar degene die bij de spullen blijft lekker kan zitten).

Tijdens mijn pas-op-de-spullen-beurt zag ik een klein kolibri(achtig) verschijnsel in de boom.

Tja wat kan ik zeggen van mijn snorkelervaring, vorige keer heb ik wel 2x gesnorkeld maar was toen meer bezig met hoe werkt het en verzuip ik niet dan met het genieten, maar na deze snorkeltocht ben ik helemaal verkocht. Dit ga ik zeker vaker doen in mooie duik-en snorkelgebieden.

De plek waar we zaten was lastig met in en uit het water komen vanwege de rotsen/koraal maar zo onwijs veel gave mooie vissen. Van kinds af aan ben ik, door pa, besmet geweest met de liefde voor onderwaterfilms. Pa en ma hadden in het begin van hun trouwen zelf aquaria gehad met zoet en zoutwater vissen. Ze hebben zelfs een tijd zeepaardjes in de bak gehad! We keken dus regelmatig naar oa Jacques Cousteau en later de BBC films en nu zie je ze gewoon zelf in de natuur zwemmen. Helaas beschik ik niet over een onderwatercamera dus jullie zullen het moet onderstaand plaatje moeten doen.

Van deze kaart heb ik in ieder geval de Blue Parrot Fish gezien, vast nog wel meer maar was zo hyper van het moois dat ik dat allemaal ben vergeten.

Gelukkig gaan we de komende dagen nog veel meer snorkelen dus hopelijk onthoud ik dan wel wat ik gezien heb :-). Ook Ron en Jos waren het er mee eens dat dit wel een hele mooie plek voor snorkelen was, Ron had zelfs een schildpad gezien (grote wens van Jos en mij om die ook nog eens met snorkelen te zien). Deze plek zullen we dus vast nog een keertje bezoeken.

Na het snorkelen, douche en delen van wat-heb-jij-gezien-verhalen gaan we richting Playa om daar lekker uit eten te gaan. We kiezen uiteindelijk voor Cuba op het Wilheminaplein, het is er druk en het ziet er gezellig uit. Als de ober komt vraagt hij of we haast hebben, eeuhh nee waarom, nou de stoppen zijn doorgeslagen dus we kunnen niet heel veel op het ogenblik. Ook dat hoort bij de Antillen, aangezien wij echt totaal geen haast hebben en in het locale tempo zitten bestellen we een heerlijk drankje.

Nog geen kwartier later horen we al weer muziek uit het restaurant komen dus uiteindelijk viel het allemaal best mee. Ik bestel een Calamarie/Shrimp als voorgerecht en als hoofdgerecht the Catch of the Day Tonijn. Beide gerechten waren heerlijk! Tijdens het eten werden we weer getrakteerd op een mooie zonsondergang (ja hoor daar is ze weer).

Tegen de tijd dat wij klaar zijn met eten en af willen rekenen begint het wat te druppelen. Helaas zaten wij in een gedeelte waar het niet overdekt was, maar ach het regende nog niet zo hard en we waren klaar. De mensen aan de tafel achter ons had al servetten op hun hoofd gedaan tegen de regen. Dus wij wachten op de rekening, begint harder te druppelen. Ik besluit om niet te wachten tot het bedrag wordt opgehaald dus loop op de baas af en geef hem het bedrag met de mededeling dit is van die tafel (hij was druk bezig om zijn meubilaire en klanten droog te zetten, dus echt veel dank was er niet op dat moment. Enfin wij hebben betaald lopen even langs het postkantoor om wat kaarten op de bus te doen en dan breekt de hemel open zoals ze dat zo mooi zeggen. Een echte tropische regenbui, waarvan we dus weten dat hij niet lang duurt. We schuilen bij de VVV en als het na een 20 minuten minder hard regent lopen we door naar de ijssalon in de Kaya Grandi waar we genieten van een heerlijke ijsje als toetje. Ik denk dat de mensen aan de tafel achter ons bij Cuba niet meer zo heel veel aan die servetten hebben gehad, maar dat is slechts een aanname LOL!

De avond sluiten we af op de veranda met een bakkie koffie en ik besluit om de blog lekker uit te stellen naar morgenochtend aangezien de luciferhoutjes niet meer het gewicht van mijn oogleden kunnen dragen. 

Deze foto wilde ik jullie niet onthouden, eigen vervoer voor cruise ship gasten.





Slow, Slower, Slowest??? Not today!

Had ik het gisteren nog over dat we het zo rustig aan deden en dat we ontspannend bezig waren, vandaag was het voor Bonairiaanse begrippen een drukke en stressvolle dag.


We hadden afgesproken dat we redelijk vroeg naar Playa zouden gaan want ons actielijstje was vol, voller, volst voor vandaag. Als eerste op de actielijst stond een taak voor mij, op maandag is het namelijk vuilnis-op-haal-dag in onze villawijk. Aangezien we niet wisten hoe vroeg of laat ze langs zouden komen heb ik gelijk nadat ik fris-fruitig-wakker was de container buiten langs de weg gezet. Achteraf blijkt dat dit helemaal niet nodig is dat de Bonairiaanse vuilnis-op-haal-dienst dit als service verleend aan de bewoners, maar goed dat wist ik om 06.00 uur s morgens niet.


Na het ontbijt spongen we, nou ja ok we klommen rustig, de auto in op weg naar het mooie Playa. Eerste stop was de VVV van Bonaire. Ondanks dat we geen groentjes meer zijn hadden we toch nog wat informatie nodig. We werden zeer vriendelijk en uitgebreid te woord gestaan, de medewerker pleegde zelfs nog een telefoontje voor ons naar een zeilbedrijf zodat we konden vragen of ze nog een sunset cruise hadden die voer (helaas niet genoeg aandacht voor, dus waarschijnlijk gaat dit bij deze maatschappij niet door). De medewerker was zelfs zo enthousiast dat we nog een stuk geschiedenis les kregen. Zo vertelde hij dat het dorp Rincon (vertaalt het hoekje) zo genaamd is omdat het vanaf de zee niet te zien was in de vroege tijden omdat het in een hoekje lag achter de berg. Ander leuk feitje is dat de wijk Antriol (vertaalt inland/interieur) zo heet omdat het dus in het binnenland ligt. Enfin na een tijdje de vriendelijke medewerker aangehoord te hebben en de nodige folders aan informatie mee gekregen te hebben zijn we de Kaya Grandi opgelopen.


De Kaya Grandi is zeg maar Mainstreet Kralendijk. Hier zijn, sinds wij er voor het laatst zijn geweest, zelfs mooie overdekte shopping malls bij gekomen. Wij vinden het niet passen in het karakter van Bonaire maar voor de Amerikanen die hier en-mass aankomen met cruiseschepen zal het een gevoel van thuis komen zijn (ondanks dat het voor hun een micro formaat shopping mall is). Op een zeer rustig tempo slenteren we door de straat heen, schieten hier en daar wat winkels binnen en besluiten uiteindelijk een bakkie koffie op de boulevard te gaan drinken. Weet niet of het aan het uitzicht heeft gelegen maar het smaakte bijzonder goed.

Volgende stop was het vliegveld, hoewel we hier net zijn en nog lang niet aan weggaan willen denken leek het ons wel verstandig om onze vlucht naar Curaçao alvast te boeken. We vliegen op vrijdag 29 januari met Divi Divi Air in een 8-persoons vliegtuigje naar Willemstad. Jos en ik hebben allebei nog nooit in zo'n klein vliegtuigje gezeten dus dat is wel heel gaaf (al vinden we het eigenlijk stiekem ook best wel spannend).

(foto van Luchtvaartdienst.nl) Onze taxirit naar Curaçao.

Na het leuke gesprek en de nodige afhandelingen voor de boekingen werd de volgende stop de supermarkt(en). Omdat we 2 van de 3 al hadden gedaan gingen we als eerst naar Formoso Supermarkt toe, denk dat dit ook gelijk de laatste keer is geweest. Laten we het erop houden dat het niet helemaal onze stijl van supermarkt is. Niet alles was hier ook te krijgen dus hop hop naar de buurman Bonaire Warehouse. Nummer 3 (AH) hebben we gelijk ook nog maar aangedaan, tot mijn grote verrassing en vreugde hadden ze hier ook Hugo dus 3x raden wat wij deze week s avonds een keertje openen op het terras.

Na de lunch zijn we op weg gegaan om te snorkelen, ik heb nog geen snorkelbril/spullen dus dat werd de eerste uitdaging op de lijst. Helaas had de winkel waar wij waren niet een goedpassende bril (volgens de vriendelijke dame) voor mij vandaag helaas geen snorkeltijd. En aangezien we vakantie hebben geeft ons dat morgen gelijk weer invulling van een dagdeel (kan toch niet zo zijn dat we straks helemaal niets meer te doen hebben).

Jos en Ron hebben heerlijk een klein uurtje gesnorkeld terwijl ik de zon met een boek genoot van de mooie omgeving. Wat overigens helemaal geen straf was.

De dag hebben we afgesloten op de veranda met een heerlijke pasta maaltijd, verzorgd door onze eigen chefkok Jos, genietend van de mooie zonsondergang. Had ik al gezegd dat ik daar geen genoeg van kan krijgen?



Adapting to the Island Way of Life

Reizen is flexibiliteit, reizen vergt aanpassingsvermogen en reizen kan ontspannend zijn. Ook deze vakantie en reis voldoet aan deze uitspraken.


Zo hebben wij het momenteel heel druk met het aanpassen aan het leven als een Bonairiaan. Vandaag hebben we daar een hele goede poging in gedaan. Neem nu bijvoorbeeld de leguanen, die zijn hier volop aanwezig en het zijn op zich hele leuke beestjes. Alleen ze moeten niet in je zwembad gaan ronddobberen en daarbij ook nog kadootjes achter laten op, rond en in het zwembad. Dus sinds vandaag hebben we bij toerbeurt leguanenjacht, zodra een van ons er eentje spot dit maar 1 teennagel op ons mooie fijne zwembaddek probeert te zetten, springen we op maken we kabaal, pakken we een stok en proberen we het leuke beest toch op andere gedachte te brengen. Jullie begrijpen dat we hier best druk mee zijn en dat we de nodige beweging hierdoor krijgen. Een echte relax vakantie zit er op deze manier iets minder in, daar en tegen hebben de buren hier iedere keer leuke voorstellingen die ze kunnen bekijken.


Ondanks de inspanning van leguanenjacht, hebben we vandaag het wereldkampioenschap ontspanning gewonnen, natuurlijk was ik al weer voor dag en dauw op (wat is nieuw) dus heb ik lekker vanaf 06.00 uur de zon op zien komen, heb ik genoten van de rondvliegende papagaaien, parkieten, troepiaals (mooie zangvogels) en ander rond vliegend gespuis genaamd duif!

De lora's (geel kop amazone papagaaien). Deze vliegen in grote zwermen rond en maken een heerlijk vrolijk kabaal.

Een insektenvangertje, druk bezig om onze lampen schoon te houden.

Ook hier vliegen de duiven je rond de oren, gelukkig hebben ze een bril op.

Op een wat normaler tijdstip zijn Jos en Ron ook wakker en we besluiten het vandaag op onze tweede volle dag nog even rustig aan te doen. Hoogtepunt van de dag zal een bezoek aan de AH worden op het eiland. We lezen allemaal wat, we doezelen weg in de zon, nemen af en toe een duik in het water en genieten van de heerlijke temperaturen hier (met de wetenschap dat het in Nederland iets of wat koeler is maakt dat het extra lekker).

Net op het moment dat we hadden besloten dat we naar Playa (lees Kralendijk) zouden rijden voor de lunch en boodschappen doen, kreeg ik een bericht van mijn vriendin Meriam die hier op het eiland woont. Of we thuis waren, ja hoor we zijn nog in relax mode stonden op punt van weggaan maar dan gaan we gewoon wat later, tja je bent op de Antillen of niet. Ik heb Meriam 7 jaar geleden opgevolgd in de functie bij Heineken Retail. Zij had toen de knoop doorgehakt dat ze samen met haar toenmalige man hier in Bonaire een leven wilde opbouwen en begon als General Manager Heineken Bonaire aan een nieuw avontuur in haar leven. Ik denk dat Meriam en ik elkaar zeggen en schrijven 2 weken hebben gezien en gesproken voor overdracht en inwerken, maar op de een of andere manier hadden wij gelijk een klik. En deze klik is gebleven en is er nog steeds. Het was dan ook heerlijk om heel even snel bij te kletsen en elkaar even gezien te hebben, dat zal de komende 2 weken nog wel wat vaker gebeuren.

Na een uurtje nemen we afscheid van elkaar en gaan wij op weg naar Playa voor een lunchtentje, Meriam had al gewaarschuwd dat het uitgestorven zou zijn en er weinig/niets open was dus uiteindelijk hebben we een brood gehaald bij de AH en hebben we heerlijk op onze veranda geluncht. De rest van de middag was de enige beweging en activiteit die wij alle drie vertoonde af en toe de leguaan weg jagen en een drankje halen. De rest was het vooral adapting to the island way of life, dus we doen zo weinig mogelijk.

Onder het genot van een drankje en een prachtige zonsondergang hebben we de BBQ aangezet en heerlijk genoten van het mooie leven dat we hier hebben. We kunnen hier best aan wennen!



Life is what you make of it, so it must be pretty damm good at this moment

03.45 uur klaar wakker, waar ben ik.. oh ja op het heerlijke Bonaire. Goed kan mij nog een keertje omdraaien en een paar uurtjes verder slapen.


Leuk gedacht en geprobeerd maar net als in Florida is en blijf ik wakker. Na 1 uur gedraaid, gewoeld en geworsteld te hebben (met mijzelf en mijn gedachten en dus niet met iemand), de ik-ga-weer-slapen-poging gestaakt. Wist eigenlijk al vanaf de eerste minuut dat het niet zou gaan lukken. Goed na social media gecheckt te hebben, een paar mensen via What's App gestakeld te hebben (sorry!) en een paar hoofdstukken gelezen te hebben toch maar uit bed gegaan. Zag het buiten langzaam aan licht worden dus mijn idee was lekker op de veranda met een bakkie thee te gaan zitten.


Om niemand zo vroeg wakker te maken extra stil koffie en thee gezet en toen op zoek naar de sleutel van de buitendeur. Nu weet ik dat ik niet de beste zoeker ben die er bestaat, maar waar ik ook keek geen sleutel. Dus idee was leuk, executie iets minder. Dan maar mijn blog schrijven dan hebben we niet gelijk vanaf dag 1 achterstand.


Lekker op de bank, bakkie thee erbij en onder het genot van allemaal fluitende tropische vogels in tuin rammelen maar. Niet veel later kwam Jos de woonkamer in, ook zij had vanaf ongeveer dezelfde tijd wakker gelegen en pogingen gewaagd weer te gaan slapen. Haar pogingen waar iets succesvoller dan die van mij geweest, maar ook niet heel erg veel meer dan dat. Bij navraag bleek dat ze eigenlijk uit automatisme de sleutel mee had genomen naar hun slaapkamer, en laat dat nu net de plek zijn geweest waar ik niet had gezocht (om begrijpelijke redenen natuurlijk).


Na het kopje koffie zijn we op weggegaan naar het kantoor van Sunrentals waar wij badlakens konden ophalen. Bauke verwelkomde ons erg enthousiast en was eigenlijk precies zoals ze communiceerde in haar mail, enthousiast giebelend jong ding. Echt veel nieuws kon ze ons niet vertellen over Bonaire maar na wat foldertjes te hebben gesleten aan ons hebben we haar toch maar bedankt en zijn we naar de buurman gestapt. Deze buurman zou ons een gratis duikles kunnen geven als we dat wilde, echter zoals veel gebeurd hier geen openingstijden en geen buurman in veld of weg gezien. Daar gaan we later deze week dan nog maar een keertje naar terug.


Aangezien er toch ook nog boodschappen moesten worden gedaan zijn we doorgereden naar de supermarkt. Ze hebben hier op het eiland zowel een Jumbo als een AH (naast de wat kleinere supermarkten natuurlijk die je her en der verspreid ziet. Het karretje was redelijk gevuld na een kort verblijf in de supermarkt. Ik merk dat mijn verstand op nul staat want Ron had heel braaf en handig het boodschappenbriefje bij onze auto-herkennings-sleutelhanger-voor-aan-de-binnenspiegel gelegd. Ik had braaf de auto-herkennings-sleutelhanger-voor-aan-de-binnenspiegel meegenomen maar dat briefje... laten we het erop houden dat ik het niet gezien heb... Gelukkig zat het met het geheugen van ons drieën nog wel goed want op 1 ding na hadden we alles van het lijstje in de kar gegooid.


Thuis gekomen alle boodschappen opgeruimd en toen was het tijd om de villa eens te inspecteren, gisterenavond waren we al op zoek geweest naar een wasmachine maar die was toen onvindbaar. Bij nadere inspectie bij daglicht uiteindelijk het mooie was/droog/rommelhok gevonden.


De villa is van alle gemakken voorzien en bestaat uit 3 slaapkamers, 2 badkamers een ruime woonkamer/eetkeuken, een heerlijk zwembad en een hele grote veranda. Het grappige is dat de villa een open karakter heeft, echt letterlijk open er zitten nergens ramen in. Dus je hebt in de villa natuurlijke airco, alles is af te sluiten met shutters mocht je dat willen. De villa is ook uitgerust met wat huisdieren.

Dit keer niet oppassen voor slangen of krokodillen maar voor leguanen die in paniek (weten we nu uit ervaring) het zwembad in springen en bevuilen.

De villa is in eilandstijl ingericht.

Mijn slaapkamer.

De additionele slaapkamer.



Hier is het zowel overdag als s avonds prima vertoeven.



Rond een uurtje of 12 gaan we richting Maiky Snack, ik hoor al bijna zolang dat ik Ron en Jos ken dat ze daar zo heerlijk gegeten hebben en dat het zo authentiek Bonairiaans is dat we daar echt minimaal 1 x gegeten moeten hebben. Maiky Snack is eigenlijk met name bekend bij locals maar ook menig toerist weet inmiddels dit restaurant te vinden. Het ligt midden in de knokken (wildernis van Bonaire) en je moet het ook echt weten te vinden. Doordat er in de afgelopen jaren heel wat is verandert, ook op dit stuk van het eiland, was het even een uitdaging om er te komen. Laten we het er op houden dat we de knokken goed bekeken hebben. Naar een fantastische route beschrijving uiteindelijk gekregen te hebben van medewerkers van een bedrijf dat we gepasseerd waren kon ik dan eindelijk na al die jaren Maiky Snack bewonderen en ervaren.

Deze geiten weten nog niet dat ze binnenkort verkrijgbaar zijn bij Maiky Snack.

Kabritu Stoba, gestoofd geitenvlees met fungi en gebakken banaan.

Deze haan waant zich veilig er wordt hier toch voornamelijk geit gegeten. Hij heeft het daarom maar wat hoger op gezocht.

Moet bekennen al die jaren de verhalen aanhoren over Maiky Snack zijn het dubbel en dwars waard geweest. Zowel de atmosfeer als het eten waren heerlijk, we zullen er deze vakantie dus nog vast wel een keertje gaan eten.



Op de terug weg zijn we nog even voor wat kleine dingen naar de AH gereden om vervolgens in relax modus aan het zwembad al lezend en relaxend de rest van de dag en avond door te brengen. We werden nog getrakteerd op een fantastisch mooie zonsondergang. Daar blijf je foto's van maken (sorry alvast voor de overkill, heb zelfs nog een selectie gemaakt).

Bon Bini na Boneiru

2016 is al weer 2 weken jong en wat is de start mooi en veelbelovend voor de rest van het jaar  geweest. 4 januari de officiële startdatum van 4BOSS, mijn eigen bedrijf. 8 januari mijn mooie nieuwe rode racemonster kunnen halen.

En nu vandaag 15 januari een heerlijke vakantie naar Bonaire en Curacao. Mensen die mij kennen weten dat ik redelijk voorspelbaar ben, nou ja laat ik het iets nuanceren ik ben redelijk voorspelbaar als ik op vakantie ga ;-). Normaal gesproken begin ik op tijd met mijn koffer (lees 2 dagen voor vertrek) echter deze keer kwam het aan op de avond voor vertrek. Resultaat, waarschijnlijk veel te veel van het een en veel te weinig van het ander. Kwam er wel gelukkig op tijd achter dat het misschien wel handig was om zwemkleding mee te nemen. Na het kofferpakken 2 wekkers gezet (een om wakker te worden, andere om mijn injecties niet vergeten mee te nemen) om daarna vroeg naar bed te gaan want ja die taxi kwam om 06.45 uur ons ophalen. Natuurlijk, hier komt het voorspelbare om de hoek, sliep ik bar slecht die nacht. Heb ongeveer ieder uur voorbij zien komen, want tja stel dat je je verslaapt. Iedereen weet dat ik een gruwelijke hekel aan te laat komen heb en zeker met belangrijke dingen zoals vakantie, dus het was een korte en gebroken nacht. Om 6 uur stond ik dus fris fruitig en gewassen (auhum) klaar. Nog 6 keer gecheckt of ik echt alle papieren en mijn paspoort bij mij had, om rond 06.35 uur naar beneden te gaan. Want tja die taxi zou om 06.45 uur komen en ben liever zelf 10 minuten te vroeg dan 5 seconden te laat.

Jos en Ron hadden mij echt helemaal voor gek verklaard dat we de taxi zo vroeg lieten komen, ze hebben gemopperd, ze hebben onderhandeld maar niets had geholpen de taxi zou om 06.45 uur komen. Ze hadden zich al helemaal verkneukeld over het feit dat zij mij 2,5 week lang konden sarren met het feit dat we veel en veel en veels te vroeg op Schiphol waren en dat ze nog makkelijk een half uur langer hadden konden slapen. Maar ja die taxi die zou om 06.45 uur komen. Nou ken je dat verhaal van die taxi die om 06.45 uur zou komen.... nou die kwam dus niet.... Om 06.55 uur gebeld naar de centrale, waar zijn jullie......???? Wat raar mevrouw hij had er al lang moeten zijn heb hem om 06.00 uur gesproken dat hij onderweg was, ik ga bellen voor u... 5 minuten laten nog niets gehoord, weer gebeld met de centrale.... Ik krijg de chauffeur niet te pakken mevrouw, hij neemt zijn mobiel niet op.... ja en nu? Ik blijf het proberen mevrouw ik bel u echt zsm op, ja maar u weet dat we om 08.00 uur op Schiphol moeten zijn he voor onze vlucht. Ja mevrouw weet ik ik bel u echt zsm op.

10 minuten later belt de taxichauffeur zelf, sorry mevrouw heb midden op de weg moeten stoppen. Ik moet een andere bus ophalen ben rond 8 uur bij u, ik ga even met de centrale bellen om dit te melden. Voor de netheid van het blog zal ik even niet herhalen wat ik tegen de chauffeur op dat moment heb gezegd maar laten we het er op houden dat ik niet blij was...

Gedurende de 15 minuten dat dit allemaal speelde constant met Jos en Ron contact gehouden, dus na dit telefoontje ook gelijk maar weer overleg gepleegd. Conclusie was we zouden taxibedrijf van Noortwijk inschakelen, zeer betrouwbaar, altijd op tijd, keurige man, goede chauffeur en belangrijker nog een auto waar 3 grote koffers en de handbagage in zou kunnen. Ron en Jos gingen als een speer hun auto uit de garage halen, gelukkig had Ron een rare ingeving gehad om de dag voor vertrek de auto toch maar af te tanken ondanks de vakantie. Ondertussen heb ik de centrale gebeld dat ze de taxi konden cancellen dat wij zelf naar Schiphol zouden rijden om in ieder geval op tijd te zijn om de vlucht te halen, ook gelijk even in iets minder vriendelijke woorden meegedeeld dat de rekening van deze extra kosten naar hun zou worden gestuurd.

En rond 07.20 uur kwam inderdaad het zeer betrouwbare taxibedrijf van Noortwijk met piepende banden voor rijden. Gelukkig paste alle koffers met gemak in de auto en kon ik er ook nog bij (toch prettig). Rond 8 uur reden wij het terrein van Schiphol P3 om nog geen kwartier later bij TUI aan de balie te staan.

Het luxe van StarClass/Premium comfort vliegen is dat je dus niet in de lange rij hoeft te gaan staan, dus na het labelen van de handbagage konden we gelijk doorlopen naar onze eigen balie. Daar ging alles snel en soepel. Toen begon onze ontdekkingstocht naar de nieuwe opzet van paspoort controle en handbagage controle. Ik moet zeggen ik vind het geen verbetering, misschien hadden we de pech dat het druk was, maar er waren geen duidelijke lijnen voor de poortjes van de paspoort controle, dus iedereen stond maar ergens en de brutale mensen (dat zijn er best veel) schoten nog wel eens links en rechts voor je. Uiteindelijk bij de poortjes aangekomen duurde het vond ik vrij lang voordat het poortje weer dicht en open ging na je voorganger. Het systeem ansich is wel fantastisch mooi, by the fiets, om het toch een klein beetje positief te houden.

Bij de handbagage check verliep het wel wat soepeler, jammere alleen was dat ik mijn handbagage extra moest laten checken want er zaten zoveel metalen in dat ze door de bomen de camera's niet meer zagen (2 fotocamera's, 1 videocamera en 1 e-reader is natuurlijk wel veel voor 1 persoon).

Na een goed kwartiertje waren we dan ook alle 3 goed gekeurd en mochten we doorlopen. We hebben bij de italiaan een lekker bakkie koffie en wat lekkers genomen om te vieren dat de vakantie dan nu toch eindelijk begonnen was. Na de benodigde cafeïne zijn we op ons gemak via de bookstore naar gate G5 gelopen. Het is toch wel even raar dat je daar nu geen controles meer hebt trouwens.

Deze taxi was gelukkig wel op tijd, al duurde het een hele tijd na de oproep voor boarden dat de deuren ook echt open gingen (schoonmakers hadden meer tijd nodig). Deze vlucht werd uitgevoerd door de Dreamcatcher, in de Dreamcatcher heb je ipv Premium Comfort de Star Class. Deze is net even anders ingericht dan de Drieliner die de Vosjes vorig jaar naar Florida hadden. Scheelt niet veel maar vooral de eerste rij is anders. Nadat iedereen zijn stoel had gevonden, ingesnoerd was, de crew was gaan zitten konden we een half uur later dan gepland in de stromende regen/hagel/natte sneeuw Nederland achter ons laten op weg naar het warme en zonnige Bonaire.



De vlucht naar Curaçao verliep voor de rest rustig, het cabine personeel had het ook vrij rustig nou ja ze hadden het heel erg druk met selfies maken samen met Kim Holland... Eten was prima, keuze was chicken of beef uiteraard. Tijdens de vlucht heb ik mij vermaakt met het kijken van 3 goede films vooral True Story was geweldig en een aanrader als je die nog niet hebt gezien.

De piloot heeft zijn woord gehouden en inderdaad na 9.30 uur vliegen was het touchdown op Curaçao. Nadat alle vakantiegangers voor Curaçao uitgestapt waren kregen de Bonaire-gangers een transit kaart en was het wachten op het reboarden. Dat reboarden was een beetje chaotisch, eerst mochten alle passagiers met eindbestemming Amsterdam instappen om vervolgens de transitpassagiers toe te laten. Je mocht gaan zitten (in de klasse die je geboekt had) op de vrije stoelen. Jos heeft (per ongeluk even voor de duidelijkheid) nog een bijna moordaanslag gepleegd op de passagier die op mijn plaats. Ze had netjes de laptop voor mij in de bagagebak gedaan, alleen die schoof er net zo hard weer uit, ondanks een poging om de laptop nog op te vangen raakte deze helaas het hoofd van de mevrouw voor ons. Gelukkig viel de schade mee (aan de laptop) en kon de mevrouw na het innemen van een aspirine veilig haar reis weer vervolgen.

(foto credits Jos, ziet er toch een stuk gezelliger uit dan de foto van s morgens)

15 minuten na vertrek kon de daling ingezet worden naar Flamingo Airport. Douane en kofferafhandeling gingen daar zeer voorspoedig. De autoverhuurmaatschappij stond ons netjes op te wachten en nadat de andere passagiers ook op waren komen dagen konden we onze witte koets ophalen. Bij de carrental lag ook de sleutel van onze villa klaar met een leuke welkom kaart.

 Route beschrijving hadden we niet echt nodig omdat we een bijna local in ons midden hebben, dus nog geen 20 minuten later draaiden we ons landgoed op. Na de koffers uitgepakt en een wijntje gedronken te hebben zijn we onze bedden maar eens gaan uittesten. Ons grote genieten kan beginnen.